Στις 11 Μαρτίου συμπληρώνετε ένας χρόνος από την χειρότερη πυρηνική κρίση του κόσμου μετά από αυτή του Τσέρνομπιλ 26 χρόνια πριν. Η εικόνα στις περιοχές της συντριβής φαίνετε να μην έχει αλλάξει παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των αρμοδίων αρχών.
Σπίτια και τα καταστήματα στις γύρω από τους αντιδραστήρες περιοχές στέκονται εγκαταλελειμμένα ενώ οι δρόμοι συνεχίζουν να είναι έρημοι. Αυτοκίνητα κείτονται εγκαταλελειμμένα στις άκρες των δρόμων ή σε παρκινγκ σαν ο χρόνος από το σημείο μηδέν να μην πέρασε ποτέ.
Τα περισσότερα κτίρια που εντοπίζονται εντός της ζώνης εκκένωσης φαίνετε να άντεξαν τις βίαιες σεισμικές δονήσεις των 9 ρίχτερ. Ωστόσο το μέγεθος της καταστροφής δεν μπορεί να μετρηθεί από τις γκρεμισμένες στέγες και τους ριγμένους τοίχους. Μέσα στην ζώνη εκκένωσης ο αόρατος εχθρός συνεχίζει να υπάρχει. Όπου και να κοιτάξει το μάτι σου βλέπει ειδικές οθόνες που προειδοποιούν για αυτόν δηλώνοντας πως είναι ακόμα παρόν: η ακτινοβολία.
Γνωρίζοντας πως τα επιτρεπόμενα όρια ακτινοβολίας κυμαίνονται από 0.2-0.3 microsieverts/hour δεν προκαλεί απορία η εικόνα εγκατάλειψης που εμφανίζει το κέντρο της πόλης Okuma καθώς υπάρχουν καταγραφές αγγίζουν τα 35 microsieverts/hour. Έτσι δεν προκαλούν και έκπληξη οι εκτιμήσεις των κατοίκων και των υπευθύνων που προβλέπουν πως τα σπίτια τους θα μείνουν ακατοίκητα για πολλές δεκαετίες ακόμα.
Σήμερα στον χώρο των αντιδραστήρων υπάρχουν περίπου 3000 εργάτες, ένα μικρό ποσοστό αυτών που αρχικά βοήθησαν με σκοπό την διάσωση του εργοστασίου από μια μεγαλύτερη καταστροφή. Αυτοί οι λίγοι συνεχίζουν ακλόνητοι τις προσπάθειές τους μέσα στις προστατευτικές στολές τους γύρω από σωλήνες και χαλάσματα και με σκοπό την σωστή ανακύκλωση του ψυκτικού προς τους πληγέντες αντιδραστήρες. Σε μικρή απόσταση από αυτούς κείτονται σειρά δεξαμενών με τόνους υψηλά ραδιενεργών υδάτων που προέρχονται από τους αντιδραστήρες. Παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες όλων αυτών των ανθρώπων και παρά το γεγονός της αποτροπής υπερθέρμανσης των αντιδραστήρων (κατόρθωμα διόλου ευκαταφρόνητο!!!) η εκπομπή ακτινοβολιών παραμένει ιδιαίτερα υψηλή αγγίζοντας τα 1.500 microsieverts/hour.
Ο Katsuhiko Iwaki αναπληρωτής διευθυντής του κέντρου σταθεροποίησης της Φουκουσίμα Daiichi, δηλώνει «Οι περισσότεροι από τους εργαζόμενους εδώ εκτελούν δίωρες βάρδιες το πρωί και ξανά πάλι το απόγευμα. Υπάρχουν όμως τομείς στους οποίους οι δόσεις ακτινοβολίας είναι τόσο υψηλές που κάποιος μπορεί να την αντέξει μόνο για δύο ή τρία λεπτά … Ίσα ίσα τον απαιτούμενο χρόνο για να συνδέσει ένα ένα σωλήνα πριν αρχίσει ο προειδοποιητικός συναγερμός …… μετά είναι η ώρα να φύγει.».
Κοιτάζοντας από μακριά τους αντιδραστήρες το μάτι σκοντάφτει πάνω σε τρύπες και φθαρμένα σίδερα, σε πολλά σημεία ολόκληρο το έδαφος είναι καλλυμένο με σωλήνες και φύλλα από ατσάλι ή ξύλο. Βλέποντας αυτή την εικόνα θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει το όλο θέαμα ως ένα δυσκίνητο εργοτάξιο οπού ερασιτέχνες εργάτες και μηχανικοί προσπαθούν να τα βάλουν όλα σε μία σειρά. Η εικόνα αυτή απέχει όμως πολύ από την πραγματικότητα. Η αποστολή των εργαζομένων εδώ δεν είναι η ανοικοδόμηση αλλά η διάλυση….
Οι ιθύνοντες θεωρούν πως η διάλυση του πυρηνικού εργοστασίου θα διαρκέσει περίπου 10 χρόνια. Ο Τακέσι Takahashi ανέλαβε ως διευθυντής του εργοστασίου, το Δεκέμβριο σήμερα δηλώνει «Θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη για την ταλαιπωρία που προκαλείται στους ντόπιους’’ λέει αυθόρμητα, ‘’ αλλά προσπαθούμε για το καλύτερο δυνατό ώστε να καταστεί δυνατό για τους εκτοπισμένους να επιστρέψουν στην πατρίδα τους το συντομότερο δυνατόν. Αλλά πρωταρχικό στόχο πρέπει να θέσουμε την ασφάλειά τους.» Αυτό το σκηνικό είναι ότι έχει απομείνει σήμερα ένα περίπου χρόνο μετά στις περιοχές των πυρηνικών αντιδραστήρων. Ένα πράγμα φαντάζει σίγουρο για το μέλλον, κανείς δεν μπορεί να πει πότε, ή αν, τα σκιρτήματα της κοινωνικής ζωής θα επιστρέψουν στις ερημικές κοινότητες γύρω από Φουκουσίμα Daiichi.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου